Margot Vanderstraeten Schrijfster - columniste - journaliste

Printemail

De jacht op spinnen in huis is ook weer geopend.
‘Laat ons minestrone eten’, zegt ze.
Ze zegt dat niet zomaar.
Ze weet dat deze royale soep - die een standbeeld verdient - de zomer en de herfst op unieke en verkwikkende wijze met elkaar verenigt. Ze hunkert naar deze Italiaanse uitvinding die alle smaken en geuren en kleuren van het voor- en najaar in zich bewaart. En er een unieke glans aan geeft.
Een lepel minestrone, en je proeft de zomer. Een lepel minestrone en daar voel je al de diepe en intense gloed van de herfst. Een bord ervan en je bent gewapend tegen de koude en grillen van de komende maanden.
Ze lust zowel de Toscaanse versie als die van Genua en Milaan graag. Hij ook.
De Genuese minestrone wordt gemaakt met pompoen, courgette, tomaten, bleekselderij, tuinbonen en bruine bonen; verrijkt met pasta, dat spreekt. Die van Milaan bevat geen pasta, maar rijst. In de Toscaanse groentesoep zitten nog meer ingrediënten: knoflook, erwtjes en witte bonen, om er maar enkele te noemen; maar pompoen wordt er dan weer niet in verwerkt.
Ze maakt altijd, zoals de Italiaanse keuken dat voorschrijft, haar eigen versie. Die is aangepast aan de groenten van de streek. En aan de voorraad in haar koel- en keukenkast.
Pesto, het handjevol basilicum met haar marmeren vijzel geplet, hoort er wel altijd bij.
De witte bonen laat ze wellen. Misschien vraagt ze hem wel om de gekookte bonen daarna te ontvellen. Van dat pellen krijg je het vanzelf warm.
Ze wil dat hij het warmer krijgt.
Uit ervaring weet ze dat haar handen, als die zich toegewijd over voedsel buigen, haar hart en hoofd tot rust brengen.
Uit ervaring weet ze dat ook hij die rust van het zwijgzaam samen koken als troostend kan ervaren.
En ze hebben ruziegemaakt.
Ze maken altijd ruzie over dezelfde dingen.
Maar de ene keer is het al heviger dan de andere. En deze ochtend was het heel hevig.
Maar, zo weet en probeert ze, minestrone is hun soep van troost en verzoening. Het is de soep die in staat is om de dreigende storm en de onderhuidse agitatie uit hun relatie weg te blazen. Soms moet je niet langer naar woorden zoeken, maar minestrone opdienen. Ooit is dat zo begonnen. Ooit.
Op die ene onvergetelijke reis door Italië.
Die ene reis waarop ze met z’n tweeën, als een stapelverliefd stel, urenlang aan een terrastafel in Milaan hadden gezeten.
Ze werden niet alleen overweldigd door de allerlekkerste, met pesto aangesterkte minestrone die ze ooit hadden gegeten. Dagen- en nachtenlang, de hele vakantie lang, hadden ze ook van elkanders verhalen en van elkaar geproefd. Na die reis zijn ze gaan samenwonen. En sinds die vakantie is minestrone hun symbool voor harmonie - voor hun relatie zoals ze die met hart en ziel wensen.
Daarom, en lang niet alleen vanwege die culinaire vereniging van zomer en herfst, staat ze vandaag, meer dan tien jaar later, in de keuken prei aan te bakken. Daarom maakt ze bouillon. Daarom wast ze voorzichtig spinazieblaadjes. En overhandigt ze hem de gewelde bonen.
Omdat ze dat ritueel allebei kennen en herkennen.
Omdat ze weten dat ze, samen met de voedzame, pittige soep, ook een gezamenlijke herinnering bereiden; eentje die het aardse  overstijgt en die al hun ruzies en onenigheden weer even van de kaart veegt.
In de soepterrine en de diepe, porseleinen borden smelten niet alleen verschillende ingrediënten samen, maar ook twee uiteenlopende karakters.
‘Dus ja. Laat ons vanavond minestrone eten.’

Verschenen in Feeling

Delen