Woensdag 28 juli 2010
Print
email
Belgacom is een communicatiebedrijf. Is het verantwoord dat zij voor de verkoop van hun diensten een beroep doen op kinderen die nooit kunnen beseffen voor welk uniek doel ze worden ingezet? Met name het vergroten van de winst.
Al ooit achter een vrachtwagen van waterleverancier Sipwell gereden? Daarop figureert een blote vrouw met een ton water tussen haar benen. Er is ook een mannelijke variant: die draagt kleren. De reclamecommissie blaft noch gromt.
En over het Belgacomkereltje dat je meeneemt naar een betere teeeveeehee hoor je ze dus evenmin. Het jongetje persifleert zijn vader en zwaait de plak. Zijn zus imiteert een moeder van het onderdaniger type. De reclamewaakhond vindt dit vertoon niet man-, vrouw- of kindonterend. Misschien vindt de commissie het zelfs grappig.
Grappig is inderdaad dat de kinderen uit een voorbeeldig gezin voortspruiten. Zo'n oerklassiek gezin zoals er nog amper bestaan vader, moeder, blonde dochter, donkerharige zoon. De wakende commissie had dit onraad en niet die slipjes allang moeten ruiken.
Grensoverschrijdend. Mensonterend. Aanstootgevend. Het fatsoen aantastend: dat is dat almaar meer reclamebonzen en opdrachtgevers hun creatieve luiheid camoufleren door kinderen naar voren te schuiven. Laat een kind een stereotiep, volwassen rollenpatroon spelen en je wint de banale lach die met ontroering wordt verward. Leuk is dat voor de reclamemakers en hun klanten. Want elke kijker die lacht, is guller met de portefeuille.
De commissie heeft nog nooit van kindermisbruik gehoord, zeker?
