Vrijdag 28 mei 2010
Print
email
In de betreffende tv-uitzending, die dankzij de wereldpers sinds deze week weer razend actueel is geworden, heeft de jonge Carla Bruni het lef om de anatomische term anus aan seks en genot te koppelen! Zij. Een jonge vrouw. Presidentsvrouw nu. Niet eens een homo.
Daarmee is het hoogtepunt nog niet bereikt.
De uitspraken, die ze geamuseerd uit een seksbijbeltje voorleest, doet ze nog deels in het Italiaans ook. Wie de door John Cleese geschreven film A Fish Called Wanda kent, weet tot welke ophitsende gevolgen het debiteren van vreemde talen kan leiden. Exotiek en erotiek: slechts een letter verschil.
Er hangt een hypocriet luchtje aan de massale verbolgenheid om het seksuele bewustzijn van la Bruni, die zich, met haar gepassioneerde preoccupatie voor het lichamelijke, in feite zeer erg Frans toont. Ze is dan wel Italiaanse van origine, ze houdt met verve de geest van Bardot, Gainsbourg, Birkin, Catherine Millet en andere liefhebbers van 69 in leven.
Want wat is nu het meest stuitend?
Dat deze wereld openlijk de voorkeur geeft aan de verering van taboes? Deze moderne wereld? Waar harde porno via het internet elke woonkamer (ook de kinderkamer) kan binnenrollen, waar elke mailbox uitpuilt van Viagra en andere genitaliënvriendelijke en -onvriendelijke middelen, waar priesters en anderen zich aan kinderen vergrijpen, waar sekstoerisme de economie van Thailand tot Gambia op peil houdt?
Of dat een jonge, zelfbewuste vrouw, niet zonder ondeugend vermaak, aangeeft wat haar opwindt, en hoe zij en haar lichaam het liefst vereerd worden?
