Woensdag 20 januari 2010
Print
email
Ze proppen hun zakken en plastic tasjes vol. Sommigen schrikken er
niet voor terug om bij een 'gratis stand' aan te schuiven. Als ze aan de
beurt zijn, zeggen ze: 'En mag ik er nog twee extra, voor mijn
kinderen, die lopen daar.' Een halfuur later staan ze er, kinderloos,
opnieuw.
Hoe meer er te rapen valt, hoe groter de fysieke opwinding. Sommige
mannen graaien dan ook gretig naar hostessen, en zouden ze graag
meenemen. Dat is geen makkie.
Andere klussen zijn makkelijker.
Zoals op elk autosalon is het ook deze 88ste editie raak: bij enkele
prestigieuze automerken hebben gewiekste bezoekers de versnellingspook
weer weten te stelen, of het embleem van de kap geschroefd.
En dan.
Dan zijn er de kranten die op de verkooptafels liggen en waaraan
klanten die nog niet helemaal zeker zijn van hun aankoop, drie minuten
rustig mogen bezinnen.
De voorpagina's van die kranten.
Die menigte.
Die zee van behoeftige handen die graaien. Al die mensen in nood die
zich een weg tot vooraan in de rij van voedselhulp maaien.
Dat spoor van honger, honger die niet door oppotten en hebzucht wordt
veroorzaakt, maar slechts een enkele drijfveer heeft: overleven.
Ook hier. Zakken en tassen zo vol mogelijk.
En evengoed: de meedogenloze hebzucht van kinderverkopers. De
nerveuze ogen van zij die altijd meer willen.
En dan.
Dan is er de glimlachende autoverkoper.
Met de aankoopformulieren en twee balpennen in de aanslag ploft hij
tegenover zijn toekomstige prooi neer, en hij lacht: 'Dat is nogal iets
hé, in Haïti, met al die plunderingen. Ben ik blij dat wij hier zijn.'
Delen
