Margot Vanderstraeten Schrijfster - columniste - journaliste

Ook Margot Vanderstraeten schreef een verhaal
voor Stories For Life, 'Het vaccin'. Na gisteren de eerste pagina van
het verhaal van Dimitri Verhulst prijs te geven, is zij nu aan de beurt.

Margot Vanderstraeten (43) is schrijver, columniste en journaliste.
Met haar eerste roman 'Alle mensen bijten' won ze de debuutprijs.
Afgelopen jaar werd haar vierde roman 'Mise en Place' uitgegeven. In
2003 won ze het Groot Dictee van de Nederlandse Taal.

Het vaccin - pagina 1
Het is niet zo vreemd dat we elkaar nooit eerder waren tegengekomen.
We hadden allebei een verschillende achtergrond, en we woonden elk aan
de geheel andere kant van de stad. Ik leefde tussen keurig onderhouden,
ruime herenwoningen met aangelegde voortuinen. Ik woonde met mijn
ouders, en in een buurt die toen, twaalf jaar geleden, residentieel werd
genoemd maar vandaag haar elitaire status aan een ander, meer
noordelijk gelegen stadsdeel heeft moeten afstaan. Het vergaat
stadswijken zoals mensen. Ze verschrompelen met de tijd. En wachten tot
een nieuwe generatie er weer leven inblaast.
Zij.
Zij woonde niet bij haar ouders, maar samen met een groep mensen die
alles en nog wat met elkaar deelden, en als puntje bij paaltje kwam toch
vooral voor zichzelf bleken te kiezen. Haar woning lag in een
buitenwijk ten oosten van de stad. De huizen van deze buurt waren smal
en donker, met afgebladderde gevels en houten raamwerk dat zo verrot was
dat herstellen geen zin meer had. Van voortuinen was in deze omgeving
geen sprake. Van kleine stortplaatsen die zich als bochels tegen sommige
gevels ophoopten des te meer. Er woonden in haar geografische biotoop,
in tegenstelling tot de mijne, ook opvallend veel vreemdelingen. Volgens
Melissa kwam dat omdat niemand anders deze schimmelige woningen wilde
huren, en omdat al deze vreemde nationaliteiten nergens anders
terechtkonden. Volgens mijn ouders was de reden precies omgekeerd. Eerst
waren er de vreemdelingen. Daarna werd alles vies.
Vooral mijn vader vond dat ik in dit armetierige getto niets te zoeken
had. En hij vond al zeker dat ik bij dat meisje genaamd Melissa niets te
zoeken had.
Mijn vader hield de wereld van zijn vier kinderen graag binnen zijn
lijntjes. Maar ik legde in die tijd slechts voor een enkele lijn
interesse aan de dag. Tram 9 – dat was de lijn die zowel door onze als
door Melissa's straat reed en die onze werelden in drie kwartier tijd
naar elkaar toe bracht. Ook Melissa interpreteerde deze verbinding als
een gunstig voorteken. Haar aanleg voor spiritualiteit en immaterialisme
waren slechts twee aantrekkingspolen.

De eerste keer dat ik haar ontmoette, was ik achttien, zij
twintig. Ze stond op een podium tijdens een fuif van uitgelaten
eerstejaarsstudenten waartoe ook ik behoorde. Op de unief had ik haar
nooit gezien; maar in deze schaars verlichte ruimte viel ze me meteen
op. Dat kwam omdat ze niet met de omgeving strookte. Haar aanwezigheid
strookte met geen enkele omgeving. Maar dat laatste wist ik toen nog
niet.
De fuif was een drukbezocht privéfeest dat op de zolderverdieping van
een verlaten pakhuis werd georganiseerd. Die zolder was twee
tennisvelden groot (in mijn buurt gold tennis als volkssport, in die van
Melissa deed men aan straatvoetbal) en bestond uit slordig gestucte
wanden die met grove halen in felle kleuren – geel, rood, groen – waren
geschilderd.

Stories For Life kopen? Dat kan bij meer dan 200 Vlaamse boekhandels.
Klik
hier voor een overzicht van deelnemende boekhandels.