Afscheid 29 april 2011

De sprint eist een grote intensiteit op een erg korte afstand. Met
deze column is dat niet anders. Fantastisch is het, om deze korte
afstand om de andere dag te schrijven voor u, de immer aanwezige lezer.

De column die u nu leest, moet ongeveer mijn driehonderdste sprint op
deze pagina zijn. Na twee jaar kick ik er op. Op de roes van het
rennen. Ook ben ik aan u, lezer, erg gehecht geraakt: op hij die juicht
en op hij die boe roept.


Lees Verder

27 april 2011

Je ziet geen enkel kind pluisbollen blazen, ook al is de lucht
vergeven van het paardenbloemenzaad. Je vindt het romige geel van
boterbloemen nog altijd de mooiste variant van die kleur. De paarden,
ook Brabantse trekpaarden, hebben het naar hun zin.

Je bespeurt de wegwijzer Ename, en je proeft het roodbruin van de
Dubbel op je lippen, en ook denk je aan de abdij waar het bier gebrouwen
wordt, en dus zet je de beuk erin, want je ziet het helemaal zitten:
een kort bezoek aan de abdij, gevolgd door een lang bezoek aan een
caféterras met Ename.


Lees Verder

22 april 2011

Hij reikt haar al bij aankomst een tijdschrift aan om bij weg te
dromen. Dat doet haar man niet. Hij vraagt of ze koffie wenst, of iets
anders. Dat doet, beweert ze, haar man evenmin. Hij trekt zijn
kappersstoel op wieltjes naar haar toe, en posteert zich met volle
aandacht aan haar zijde. Dat heeft haar man, ze treft het blijkbaar
niet, nog nooit gedaan.

En altijd spreekt haar kapper in wat zij zaligheden noemt: ‘wij
zullen u eens verwennen’, ‘straks glundert u als nooit tevoren’, en ‘u
hebt prachtig haar’.


Lees Verder

20 april 2011

Een uur heeft ze op het toilet vastgezeten, jammert ze.

Dat is overdreven. Het waren hooguit twintig minuten.

Maar in gevangenschap tikt de tijd trager; dat weten zij die
vastzitten in cellen, dictatoriale regimes en andere vrijheidsberovende
structuren.

Ze toont jou de knokkels van haar vingers. De middelste kootjes.
Knalrood van het heftig op de deur bonken. En hoorde je haar dan niet?
Ben je doof? Hoe kon je haar gegil en hulpgeroep niet hebben opgevangen?

Ze ontlaadt. Een ballon die afgaat.


Lees Verder

18 april 2011

Want hoewel het bejaardentehuis in een industrieterrein is gevestigd,
kijkt ze uit op een grasperkje waarop enkele schriele boompjes groeien.

De boompjes staan in knop. Ze tuurt naar dat lichtgroene schouwspel.
Waar moet ze anders naar kijken: de televisie maakt te veel lawaai, en
haar lievelingsprogramma’s spelen na acht uur ‘s avonds, en om acht uur
‘s avonds moeten alle bejaarden in bed, en vanuit haar bed kan ze niet
naar de televisie kijken. Ze hoort niet goed meer, en het volume mag
niet hoog.

Van koptelefoons wil ze niet weten.


Lees Verder

15 april 2011

Het kind van drie wordt door slaap geplaagd, en tijdens het eerste
deel van de maaltijd nestelt het zich in moeders schoot, zijn blonde
hoofd rustend tegen haar boezem.

De madonna kan perfect eten met een kleine tussen haar twee armen.

Herhaaldelijk streelt ze de wangen van het jongetje dat moedig tegen
zijn slaap vecht, en waaraan ze af en toe ook een volle vork aanbiedt.
Die vork wordt de ene keer met gretigheid naar binnen gewerkt, en de
andere keer met een pruillip weg gestoten. Huilen doet het kindje niet.


Lees Verder

13 april 2011

Gaat het over het bewijs dat ze voor het vlees, afkomstig van
Belgische koeien, ongeveer 10 euro per kilo hebben betaald? Hebben ze
het over de procedures waarop het biefstukvlees machinaal is bewerkt;
want pletten, verdunnen en inkerven is de enige manier om spierweefsel
van slechte kwaliteit enigszins mals en eetbaar te maken?

Het reglement: slaat dat op de fokmethodes van de beesten, hun
leeftijd, hun levensomstandigheden, de wijze waarop ze werden ontbeend?


Lees Verder

11 april 2011

Waarlijk vergiffenis schenken: een onderdeel van liefde.

Oh, een mens bewust en dus rationeel zijn fouten en misstappen
vergeven, is niet bijster moeilijk. De katholieke kerk prominent
aanwezig aan het Hof is veruit de grootste voorstander van deze tactiek:
gij zult vergeven.

Maar gehoorzamen aan een leer is stukken gemakkelijker dan
gehoorzamen aan het onderbewustzijn, want dat uit zich krachtiger dan
welk gebod ook.


Lees Verder

8 april 2011

Maar het is dus alle ernst.

Het azerty-toetsenbord is geen neutraal gebruiksvoorwerp meer. Het is
een politiek geladen instrument geworden; de maatstaf van ons
identiteitsbesef. Met ons toetsenbord drukken wij uit of we flamingant
of belgicist zijn.

Azerty wordt inderdaad uitsluitend in Frankrijk en België gebruikt.
De rest van de wereld die het Latijnse alfabet hanteert (nog zo’n
erfenis van de onderdrukker), tikt op qwerty of qwertz. Ook Franstalig
Canada en Zwitserland: zij kunnen prat gaan op een qwerty met een Franse
slag.


Lees Verder

6 april 2011

De mouwen van haar blouse zijn opgerold, haar handen zijn in lange, roze plastic handschoenen gehuld.

De grondige wijze waarop ze zojuist met borstel en spons de dorpels
en ruiten heeft bewerkt, doet vermoeden dat het hier om een
consciëntieuze poetsvrouw gaat, of om de vrouw des huizes.

Ze behandelt haar ramen als haar precieuze eigendom: ze kunnen niet
schoon genoeg zijn, en als dit betekent dat ze zich voor een transparant
resultaat vijftig keer moet bukken, en evenveel malen de trap weer op-
en afklimmen moet, zal ze dat doen.


Lees Verder

4 april 2011

Alle inzittenden morsdood.Lees Verder

1 april 2011

De gezichten in deze nieuwe straat ken je niet. De verhalen achter de gevels evenmin.

Hoe men hier naar elkaar kijkt: zo verschillend dan in jouw habitat.

De kinderen fietsen roekelozer. De mensen parkeren hun wagen anders.
Je kunt de geuren die je omringen niet thuis brengen, en het komt je
voor dat het gras aan deze kant van de stad inderdaad groener is dan aan
die van jou, de dieselmotoren stinken amper, het getoeter van gehaaste
chauffeurs klinkt niet irritant maar opgewekt. Het schelle gepiep van de
tram in de sporen: bijna muziek.


Lees Verder

30 maart 2011

Beiden behoren duidelijk tot die groep vrouwen die alleen maar mooier
worden als ze zwanger zijn. Ze dragen hun kind als een zeldzaam
diamanten juweel.

Bij het opstijgen zwijgen ze nog. Hun handen rusten, met gespreide
vingers, op hun bolle buik. Ze strelen de baby, en zien er volstrekt
ontspannen en gelukkig uit.

Als de koptelefoons worden uitgedeeld, kunnen ze niet langer zwijgen.

Twintig weken, vraagt de een aan de ander.

Tweeëntwintig, antwoordt die, en vuurt op haar beurt een vraag af: en u, u ook zoiets, nietwaar?

Inderdaad.


Lees Verder

28 maart 2011

Ze luisteren, op het puntje van de bank, naar hun grootmoeder.

Die vertelt.

Ze vertelt over haar bruidsjurk. Hoe zij die van haar moeder had
geërfd. En hoe zijzelf die jurk weer aan de moeder van de kinderen had
doorgegeven. Ze fluistert dat de meisjes de jurk ook zullen dragen bij
hun huwelijk.

De japon hangt nu, gestoomd en zorgvuldig ingepakt, in de kleerkast
van hun moeder, zegt zij, en ze spreekt erover alsof het een schat
betreft.


Lees Verder

25 maart 2011

Het was jaren geleden dat ik deze white ass European cowboy nog eens live aan het werk had gezien.

Wat zeg ik: het was meer dan een decennium geleden.

Na al die tijd zag ik dat beest dus weer eens hartstochtelijk – en tegelijk ingetogen – op het podium tekeergaan.

Dat weerzien voelde als een soort thuiskomen.

En het horen van sommige nummers was niets anders dan het samen
kijken in een familiealbum. Je bladert door de tijd en door de
belangrijke en intense momenten van je leven.

Ook nu ging hij voluit voor de muziek, als van oudsher.


Lees Verder