Margot Vanderstraeten interviewt: Hugo Raes

HUGORAES

Laatste interview met auteur Hugo Raes Hugo Raes blikt terug op leven en schrijverschap In de jaren zestig en zeventig werd Raes in één adem genoemd met Mulisch, Van het Reve, Wolkers, Hermans en Claus. Zijn gezondheid speelt hem echter te parten. ‘Mijn geheugen wil niet meer. En ik moet oppassen voor stress en aanwezige drank’. ‘ Een verbazingwekkend heldere Hugo Raes over zijn liefde voor de literatuur, de vrouwen, de drank en het denkend, voelend en vrijend individu. Het was, zo enkele dagen voor zijn verjaardag, een belangrijk moment, toen gisteren het bijna volledige literaire archief van Hugo Raes (°1929) door de Literaire Kring Hugo Raes aan het AMVC-Letterenhuis (Antwerpen) werd geschonken. Wat er allemaal in de archiefdozen opgeborgen zit? Honderden foto’s tot tientallen manuscripten en typoscripten, vaak verschillende versies van eenzelfde roman of van dezelfde kortverhalen. Van Links van de helikopterlijn tot De vadsige koningen, van Een faun […]


Lees Verder

Het geweten van onze strafpleiters

Het geweten van onze strafpleiters 2012

Meesters Piet Van Eeckhaut, Vic Van Aelst, Geert Jaspaert, Walter Van Steenbrugge, Sven Mary, Hans Rieder, Marc Uyttendaele, Katrien Van der Straeten, Paul Quirynen, Adam Miskovic, Christine Mussche en Kris Luyckx schetsen een genuanceerd beeld van ‘Het geweten van onze strafpleiters’.

Kris Luyckx: ‘Het geweten is vloeibaar. Het verandert constant van vorm. ’

Christine Mussche: ‘In elke moordenaar schuilt een mens.’

Sven Mary: ‘Het is juist mijn geweten dat ervoor zorgt dat ik diegene die door iedereen wordt uitgespuugd, ten volle wens te verdedigen.’

Geert Jaspaert: ‘Waarom vermoordt de ene zijn vrouw en doen u en ik dat, onder dezelfde omstandigheden, toch maar niet?’

Paul Quirynen: ‘De waarheid is en blijft een enorm belangrijk begrip.’

Marc Uyttendaele: ‘De waarheid interesseert me niet. ’

 


Lees Verder

De Pers over “Schrijvers gaan niet dood”

2008

‘Zeventien vaak onthutsende gesprekken ... zijn nu royaal gebundeld in Schrijvers gaan niet dood. Het boek leest als een poetsbeurt voor het geheugen van de Nederlandse letteren. Uit de getuigenissen – omlijst met de beklemmende portretten van Stephan Vanfleteren – weerklinkt de bezetenheid van een generatie auteurs, ‘die ons bewust of onbewust allemaal beinvloed hebben’. – De Morgen   De Volkskrant **** –  ‘Een prachtig boek, niet in de laatste plaats door de indringende zwart-witfoto’s van Vanfleteren. ... Vanderstraeten liep tegen mooie verhalen en uitspraken aan en dat maakt haar verhalen boeiend en soms verrassend om te lezen.’ – Brabants Dagblad  ‘Hoe komt het dat Vanderstraeten spannende en mooie interviews maakt die na lezing beklijven? Naast een onmisbare nieuwsgierigheid naar motieven en drijfveren beschikt Vanderstraeten over stilistische kwaliteiten. ... Vervolgens kent Vanderstraeten het werk van haar opponenten. Daardoor blijft ze moeiteloos overeind tegenover de door de wol geverfde stokoude schrijvers in het psychologische spel dat […]


Lees Verder

Schrijvers gaan niet dood

2008

Margot Vanderstraeten bezocht zeventien schrijvers uit de oudste generatie Nederlandstalige auteurs en voerde met hen diepgravende gesprekken over het onderwerp dat hun leven heeft gedefinieerd: de pen. Wat heeft het schrijven betekend? Wat betekent het vandaag nog? Wat waren de onderwerpen die hun pen en ook hun leven hebben gestuurd?


Lees Verder

Citaten uit ‘Schrijvers gaan niet dood’ (foto’s Stephan Vanfleteren)

Schrijvers gaan niet dood

  • Henk Romijn Meijer: ‘Ik beschrijf niet. Ik laat mijn verhalen praten.’
  • Ivo Michiels: ‘Ik was met zoveel verschillende, boeiende zaken bezig, met film, beeldende kunst, literatuur, enzovoort. Maar de breedte staat de diepte in de weg.’
  • Aster Berkhof: ‘Wat is een geweten anders dan een verkeersreglement; regels die meerdere mensen respecteren om het gezamenlijke leven zo vlot mogelijk te doen verlopen?’
  • Christine D’haen: ‘Ik zie in onze samenleving geen functie voor poëzie. Wel voor versjes.’

    Lees Verder

  • Margot Vanderstraeten interviewt: Armando

    Schrijvers gaan niet dood cover

    Armando (1929) ‘Wie lijk ik dan? Wie beweer ik te zijn? Ik spreek niet graag over mezelf. Verdiep me niet graag in de eigen psyche. Laat mij maar een Beobachter zijn’. Armando, over alle kunsten waaraan hij zijn hele bestaan wijdt en heeft gewijd. ‘Het leven heeft geen zin. Godzijdank!’ ‘Ik weet niet in welke discipline ik het meeste invloed heb uitgeoefend. Ik weet niet eens of ik wel invloed heb uitgeoefend. Dat doet er ook niet toe. Het enige dat er toe doet is dat ik mijn leven aan de kunst heb gewijd.’ Armando over pen en penseel. En over kracht en de onmacht van woord en beeld. Tekst: Margot Vanderstraeten Foto’s: Stephan Vanfleteren Het langst van zijn leven, bijna twintig jaar, woonde hij in Berlijn. Maar hij heeft ook in Amsterdam gewoond. En in Ruurlo, Elslo en Otterlo. Vandaag woont hij in Amstelveen. In een appartement van een […]


    Lees Verder

    Margot Vanderstraeten interviewt: Jef Geeraerts

    Schrijvers gaan niet dood cover

    ‘Ik ben nogal voor het abrupte einde’ Vijfenveertig jaar geleden verscheen het debuut van Jef Geeraerts ‘Ik ben maar een neger’. Intussen heeft de schrijver 43 titels op zijn palmares. ‘En er staan nog boeken op de plank. Niet dat ik al notitieboekjes heb vol gekribbeld. Ik maak nooit notities. Ik wacht tot het hoofd zo vol zit dat alles er gejaagd uit komt’. Een rustig gesprek met de man die van ongeduld een stijlfiguur maakte. Tekst: Margot Vanderstraeten Foto’s: Stephan Vanfleteren In zijn dag-en nachtboekaantekeningen van ‘Dood in Bourgondië: ‘Baarle, 6 juli 1976. De hittegolf van de eeuw houdt alsmaar aan. De grond van de tuin is droog als turf. Het gazon verbrand. De twee thuya’s die ik in november van verleden jaar (drie dagen voor Eleonore geopereerd werd) plantte, zijn dood gegaan. Ook de lorken die we van Mia kregen. De magnolia. (…) Elke avond, wanneer de zon […]


    Lees Verder

    Margot Vanderstraeten interviewt: Ivo Michiels

    Schrijvers gaan niet dood cover

    Ik ben een als opa geschminkte jongeling’ Ivo Michiels over leven en werk In de reeks ‘Oude schrijvers gaan niet dood’ laat Margot Vanderstraeten de vaders en moeders van de Nederlandstalige literatuur uitgebreid aan het woord over de kern van hun bestaan; vroeger en nu. Nadat ze eerder op bezoek was bij Jos Vandeloo, Ward Ruyslinck, Paul de Wispelaere en Hella Haasse trok ze enige weken geleden naar het Zuid-Franse Le Barroux om er Ivo Michiels te ontmoeten. ‘Wat is het hier mooi’, sms ik naar een collega-vriendin als ik, na het interview, de steile straten van het Provençaalse dorpje Lou Barrou beklim. ‘De amandelbomen staan vol bloesem en Ivo Michiels – 84 – ook.’ Een wandeling door het leven, het werk en de bijna-dood van de oudste én jongste overlevende auteur van zijn Vlaamse generatie. Al bijna dertig jaar woont Ivo Michiels (°1923) in het idyllische dorpje Le Barroux, […]


    Lees Verder

    Margot Vanderstraeten interviewt: Willy Spillebeen

    Schrijvers gaan niet dood cover

    ‘Ik, als onderwerp, ben niet langer interessant’. Willy Spillebeen heeft de reputatie van een noeste werker: sinds 1959 produceerde hij meer dan vijftig titels, en ook vandaag bouwt hij gestaag voort aan zijn oeuvre dat zowel uit essayistiek en poëzie als uit autobiografische, historische en ‘landelijke’ romans bestaat. Toch bleef de grote doorbraak uit. ‘Ik ben in de literatuur wat Raymond Poulidor in de wielersport was: steengoed , maar de eeuwige tweede’. Voor zijn deur stroomt de Leie. Aan de overkant van de Leie – zijn woonkamer kijkt erop uit –  lonkt het groene landschap van Frankrijk. Willy Spillebeen (75): ‘Je denkt: er kwaken eenden, er vliegt een reiger, er zwemmen vissen, er bloeit groen, dus het zal wel gezond zijn. Niet dus. De overkant is het noorden van Frankrijk. En daar ligt en stinkt de ene schroothandel naast de andere. Naar het schijnt is de streek hier behoorlijk vervuild. […]


    Lees Verder